SEM ogniwa nie jest stała — zależy od stężeń jonów. Opisuje to równanie Nernsta: E = E° − (RT/nF)·ln Q. Zwiększenie stężenia jonów przy katodzie podnosi SEM; przy stężeniach standardowych (1 mol/dm³) człon logarytmiczny znika i E = E°. Na tym opiera się ogniwo stężeniowe. Zmień stężenia półogniw i temperaturę.
Co się właśnie stało?
Podniosłeś stężenie Cu²⁺ przy katodzie. Iloraz zmalał, więc odejmowany człon logarytmiczny się skurczył, a napięcie ogniwa (SEM) wzrosło ponad wartość standardową .
Równanie Nernsta:
— potencjał ogniwa zależy od stężeń. Dla reakcji mamy , , , .
Kiedy SEM = E°?
Przy stężeniach standardowych (1 mol/dm³ dla wszystkich jonów) , więc i człon logarytmiczny znika — zostaje samo . To samo dzieje się zawsze, gdy oba stężenia są jednakowe.
Ogniwo stężeniowe i równowaga:
Nawet dwie identyczne elektrody dają niezerową SEM, jeśli różnią się stężeniem jonów — to ogniwo stężeniowe. Gdy reakcja dobiegnie równowagi, , a — ogniwo się „wyczerpuje".
Po co Ci to na maturze:
Zadania typu „jak zmieni się SEM, gdy…" rozwiązujesz jednym chwytem: zapisz (produkty/substraty), sprawdź, czy rośnie czy maleje, i pamiętaj — . Znak członu mówi wszystko.
Zapamiętaj: SEM rośnie, gdy reagentów (Cu²⁺) przybywa, a maleje, gdy przybywa produktów (Zn²⁺). Przy zostaje samo .
E° to potencjał w warunkach standardowych (stężenia 1 mol/dm³); E to potencjał rzeczywisty przy danych stężeniach, liczony z równania Nernsta.
Ogniwo z identycznymi elektrodami, ale różnymi stężeniami jonów — SEM wynika wyłącznie z różnicy stężeń.
Gdy układ osiąga równowagę (Q = K) — reakcja nie może już wykonać pracy, ogniwo się wyczerpuje.