Rozszerzenie tematu cząstek elementarnych i fizyki jądrowej. Neutrina powstające w reakcjach jądrowych (np. w Słońcu) potrafią zmieniać swój typ („zapach") w trakcie lotu — prawdopodobieństwo tej zmiany oscyluje z odległością. Taka oscylacja jest możliwa tylko, jeśli neutrino ma niezerową masę (Nobel 2015).

Dam Ci docelowe prawdopodobieństwo zachowania zapachu — dobierz drogę L i energię E, by je uzyskać.
Co się właśnie stało?
Neutrino wystartowało z czystym, jednym zapachem, a im dłuższą drogę przebyło, tym większa szansa, że dotrze do detektora jako inny zapach — i to nie losowo, tylko okresowo, jak fala.
Wzór oscylacji (przybliżenie dwuzapachowe):
P — prawdopodobieństwo, że neutrino zachowa zapach początkowy; L — droga (km); E — energia (GeV); Δm² — różnica kwadratów mas dwóch stanów masowych neutrina (eV²); θ — kąt mieszania.
Dlaczego to dowodzi, że neutrino ma masę?
Gdyby Δm² = 0 (obie masy równe, np. obie zerowe — tak zakładał pierwotny Model Standardowy), argument sinusa byłby zawsze zerowy i P = 1 na każdej odległości — zapach nigdy by się nie zmieniał. Skoro oscylacje obserwujemy:
Co jest zachowane, a co nie?
Całkowita liczba neutrin się nie zmienia — panel po prawej pokazuje, że pasek „N" jest zawsze pełny. Oscyluje wyłącznie podział na zapachy (paski „A" i „B"), bo neutrino leci jako mieszanina stanów masowych, które „rozjeżdżają się w fazie" z odległością.
Po co Ci to na maturze:
Na rozszerzeniu z fizyki jądrowej i cząstek liczy się rozumowanie jakościowe: obserwacja (zmiana zapachu) → wniosek (niezerowa masa) → sprzeczność z pierwotnym Modelem Standardowym. To klasyczny schemat zadania „na podstawie eksperymentu wyciągnij wniosek o własności cząstki".
Zapamiętaj: oscylacje zapachu neutrin (Nobel 2015, Kajita i McDonald) są możliwe tylko wtedy, gdy neutrino ma niezerową masę — liczba neutrin jest zachowana, zmienia się tylko ich zapach.
Neutrino powstaje w jednym z trzech „zapachów” (elektronowy, mionowy, taonowy). W trakcie lotu prawdopodobieństwo wykrycia danego zapachu okresowo się zmienia — neutrino potrafi zmienić typ.
Taka oscylacja jest możliwa tylko wtedy, gdy stany masowe neutrin różnią się masą, czyli gdy różnica kwadratów mas jest niezerowa (). Oznacza to, że neutrino ma niezerową masę.
To właśnie obserwacja oscylacji była pierwszym dowodem, że neutrina nie są bezmasowe (Nobel 2015).
Uczysz? Umieść ten eksperyment na swojej stronie.
Darmowy widget — wklej na stronę szkoły, bloga lub notatki. Linkuje do pełnej wersji.
Okresowa zmiana „zapachu" (typu) neutrina w trakcie lotu, zależna od przebytej odległości.
Bo zgodnie z mechaniką kwantową zmiana zapachu wymaga różnicy mas między typami neutrin (Δm²≠0).
Jeden z trzech typów: elektronowy, mionowy, taonowy — powiązany z odpowiadającym leptonem.