Co zrobimy: Wprawimy ciało w ruch po okręgu i sprawdzimy, jak siła potrzebna do utrzymania go na torze zależy od prędkości, masy i promienia — oraz co się stanie po przecięciu sznurka.
Co widzisz na ekranie: Kulkę krążącą na sznurku z wektorem siły skierowanym do środka i wektorem prędkości stycznym, suwaki masy, prędkości i promienia oraz przycisk przecięcia sznurka. Po zerwaniu więzu kulka leci prosto. Odczyty: masa, prędkość, promień, siła dośrodkowa, przyspieszenie i okres.
Co się właśnie stało?
Podwoiłeś prędkość, a siła potrzebna do utrzymania ciała na okręgu wzrosła CZTEROKROTNIE. Siła dośrodkowa rośnie z kwadratem prędkości.
Czym jest siła dośrodkowa?
To siła skierowana do ŚRODKA okręgu, która nieustannie „zakręca" ciało, utrzymując je na torze kołowym. Bez niej ciało poleciałoby prosto.
Wzór:
Rośnie z masą i z kwadratem prędkości, a maleje z promieniem. Przyspieszenie dośrodkowe:
Co daje przecięcie więzu?
Gdy zniknie siła dośrodkowa (przetniesz sznurek), ciało nie „odlatuje na zewnątrz", lecz leci STYCZNIE — po linii prostej, zgodnie z bezwładnością (I zasada dynamiki).
Skąd bierze się ta siła w praktyce?
Z naprężenia sznurka, tarcia opon o jezdnię na zakręcie, grawitacji utrzymującej planetę na orbicie — to zawsze „ktoś" pełni rolę siły dośrodkowej.
Po co Ci to na maturze:
i rozwiązują zadania o zakrętach, satelitach i wirówkach. Chwyt: siła dośrodkowa to nie nowa siła, tylko rola pełniona przez realną siłę skierowaną do środka.
Zapamiętaj: siłę na okręgu liczysz z (rośnie z kwadratem prędkości), a po zerwaniu więzu ciało leci stycznie, nie na zewnątrz.
Ze wzoru F = mv²/r — zależy od masy, kwadratu prędkości i promienia.
Zawsze do środka okręgu — to ona utrzymuje ciało na torze kołowym.
Ciało leci dalej stycznie do okręgu (po linii prostej), zgodnie z bezwładnością — nie odlatuje na zewnątrz.
Powiązane eksperymenty