To rozszerzenie szkolnego tematu dylatacji czasu i pola grawitacyjnego — poza programem. Zmieniaj prędkość i wysokość satelity: efekt szczególny (ruch) spowalnia zegar, ogólny (grawitacja) go przyspiesza; wypadkowo ok. +38 μs/dobę. Bez korekty błąd pozycji rośnie o kilometry dziennie.
Co się właśnie stało?
Zegar na satelicie tyka inaczej niż na Ziemi z dwóch niezależnych powodów. Ruch (teoria szczególna) spowalnia go, a słabsze pole grawitacyjne wysoko nad Ziemią (teoria ogólna) przyspiesza. Dla orbity GPS grawitacja wygrywa i zegar spieszy o około +38 μs na dobę.
Poprawka szczególna (ruch):
— im szybciej porusza się zegar, tym wolniej idzie (dylatacja czasu). To człon ujemny: satelita „traci" czas względem powierzchni.
Poprawka ogólna (grawitacja):
— im słabsze pole grawitacyjne (wyżej nad Ziemią), tym szybciej idzie zegar. To człon dodatni. Oba efekty mają przeciwne znaki, więc się częściowo znoszą.
Wypadkowa i błąd pozycji:
GPS wyznacza położenie z czasu, w jakim sygnał dolatuje do odbiornika. Nieskorygowane 38 μs to droga światła — kilkanaście kilometrów błędu każdej doby. Dlatego zegary atomowe satelitów są fabrycznie „rozstrojone", by po uwzględnieniu względności chodziły równo.
Po co Ci to na maturze:
GPS to najczystszy przykład, że obie teorie względności działają w codziennej technologii — nie są abstrakcją. Rozszerza temat dylatacji czasu (człon ) i wpływu pola grawitacyjnego na upływ czasu (człon ): umiesz wskazać znak każdego efektu i policzyć skalę.
Zapamiętaj: ruch zegar spowalnia (−), słabsze pole grawitacyjne przyspiesza (+); dla GPS suma ≈ +38 μs/dobę, a błąd pozycji to c·Δt ≈ 11 km na dobę.
Ruch (STW) spowalnia go o −v²/2c², a słabsze pole grawitacyjne (OTW) przyspiesza o +gh/c².
Na orbicie GPS przeważa efekt grawitacyjny — zegar netto idzie szybciej (ok. +38 μs/dobę).
Zegary satelitów są fabrycznie „przestrojone", by po uwzględnieniu relatywistyki wskazywały właściwy czas.
Powiązane eksperymenty