Rozszerzenie tematu liczb zespolonych oraz stałych e i π. Wzór Eulera e^(iφ)=cos φ + i·sin φ opisuje punkt na okręgu jednostkowym; dla φ=π dostajemy e^(iπ)=−1, czyli tożsamość Eulera e^(iπ)+1=0 — jeden wzór łączący pięć najważniejszych stałych matematyki. Euler opublikował wzór w 1748 r.
Najpiękniejszy wzór matematyki
Tożsamość Eulera jest powszechnie uważana za najpiękniejszy wzór matematyki — w jednym krótkim równaniu łączy pięć najważniejszych stałych: (podstawa logarytmu naturalnego), (jednostka urojona), (stała okręgu) oraz i (podstawowe liczby), a do tego trzy podstawowe działania: potęgowanie, mnożenie i dodawanie.
Wynika ze wzoru Eulera:
Wzór ten (opublikowany przez Leonharda Eulera w „Introductio in analysin infinitorum", 1748 r.) wiąże funkcję wykładniczą liczby urojonej z funkcjami trygonometrycznymi. Geometrycznie: to punkt na okręgu jednostkowym płaszczyzny zespolonej pod kątem , o współrzędnych .
Skąd bierze się tożsamość:
Dla (pół obrotu, 180°) trafiamy dokładnie w punkt na osi rzeczywistej:
Niezmiennik — punkt zawsze na okręgu:
— dla każdego punkt leży w odległości 1 od środka. Suwak obraca wektor po okręgu, ale jego długość nigdy się nie zmienia.
Dlaczego to ważne:
Wzór Eulera to jeden z filarów matematyki i fizyki — łączy analizę (funkcja ), liczby zespolone i trygonometrię, i jest niezastąpiony w opisie zjawisk falowych, prądu zmiennego, mechaniki kwantowej i przetwarzania sygnałów. Pokazuje głęboką, nieoczekiwaną jedność pozornie odległych dziedzin matematyki.
Zapamiętaj: stawia punkt na okręgu jednostkowym; dla daje , stąd . (Temat rozszerzający — liczby zespolone, i .)
−1 — stąd tożsamość Eulera e^(iπ)+1=0.
Pięć najważniejszych: e, i, π, 1 i 0 — oraz trzy działania (potęgowanie, mnożenie, dodawanie).
Punkt na okręgu jednostkowym pod kątem φ; dla φ=π trafiamy w punkt −1.
Powiązane eksperymenty