Rozszerzenie tematu wymiaru i ciągłości (poza programem). Istnieje ciągła krzywa (jednowymiarowa), która przechodzi przez każdy punkt kwadratu — „linia" wypełnia powierzchnię, burząc intuicję o wymiarze. Konstruuje się ją jako granicę coraz gęściej wijących się krzywych, pozostających ciągłymi. Pierwszą taką krzywą podał Giuseppe Peano w 1890 r.

Dam Ci k — policz, ile komórek siatki 2^k×2^k odwiedza krzywa (przez każdą przechodzi raz).
Co się właśnie stało?
Zwiększając liczbę iteracji, oglądasz kolejne wyrazy ciągu krzywych, które coraz gęściej „wiją się" po kwadracie. Dla małego widać prostą, kanciastą ścieżkę; im większe , tym drobniej krzywa się zagina, aż wygląda, jakby pokrywała całą powierzchnię. Kluczowe: w każdym kroku pozostaje jedną ciągłą linią — biegnie bez przerwy od rogu do rogu (zielony start, czerwony koniec).
Ciągłe odwzorowanie odcinka na kwadrat:
W granicy (nieskończenie wielu iteracji) krzywa Peano to ciągła surjekcja odcinka na kwadrat: każdy punkt kwadratu ma swój moment , w którym krzywa przez niego przechodzi. Jednowymiarowa „linia" naprawdę wypełnia dwuwymiarowe pole.
Długość rośnie nieograniczenie, odstęp dąży do zera:
Przy siatce krzywa ma odcinków o długości , więc jej długość podwaja się co iterację i jest rozbieżna. Jednocześnie odstęp między sąsiednimi „nitkami" maleje do 0 — dlatego w granicy nie zostaje żaden nieodwiedzony punkt.
Skąd ta krzywa?
Włoski matematyk Giuseppe Peano skonstruował ją w 1890 r. — to pierwsza krzywa wypełniająca przestrzeń (ang. space-filling curve). Odkrycie wstrząsnęło ówczesnym rozumieniem pojęć wymiaru i ciągłości: wcześniej Cantor pokazał, że punktów w odcinku jest „tyle samo", co w kwadracie, a Peano dał tego ciągłą realizację. Rysujemy tu wariant Hilberta — łatwiejszą do rekurencyjnego narysowania krzywą o tej samej własności wypełniania kwadratu.
Dlaczego to ważne:
Krzywe wypełniające przestrzeń mają dziś praktyczne zastosowania: w informatyce (indeksowanie danych wielowymiarowych, kompresja obrazów, algorytmy przestrzenne), grafice komputerowej i teorii miary. To piękny przykład, jak precyzyjna matematyka potrafi obalić „oczywistą" intuicję, że linia (wymiar 1) nie może wypełnić pola (wymiar 2). (Temat poza podstawą programową — fascynująca ciekawostka o wymiarze i ciągłości.)
Zapamiętaj: istnieje ciągła krzywa, która wypełnia cały kwadrat — jej długość dąży do nieskończoności, a odstęp między nitkami do zera. Jednowymiarowa linia przechodzi przez każdy punkt dwuwymiarowego obszaru.
Istnieje odwzorowanie ciągłe , które jest „na” — przechodzi przez każdy punkt kwadratu. Jednowymiarowy odcinek zostaje ciągle odwzorowany na całą dwuwymiarową powierzchnię.
Budujemy ciąg coraz gęściej wijących się krzywych ; granica pozostaje ciągła, a wypełnia kwadrat.
Ciągłość nie chroni wymiaru — obraz „linii” może mieć wymiar . Taka krzywa nie jest różnowartościowa (musi się „dotykać”).
Oznaczenia: odwzorowanie, kwadrat jednostkowy, przybliżenia.
Uczysz? Umieść ten eksperyment na swojej stronie.
Darmowy widget — wklej na stronę szkoły, bloga lub notatki. Linkuje do pełnej wersji.
Tak — krzywa Peano to ciągła linia przechodząca przez każdy punkt dwuwymiarowego kwadratu.
Jako granicę ciągu coraz gęściej wijących się krzywych, z których każda pozostaje ciągła.
Do indeksowania danych wielowymiarowych, kompresji obrazów i algorytmów przestrzennych w informatyce.