zależność jasność–okres cefeid
„Z rytmu gwiazdy można odczytać jej odległość."
Henrietta Leavitt była amerykańską astronomką pracującą w obserwatorium Harvardu, gdzie katalogowała tysiące gwiazd zmiennych.
W 1908 roku zauważyła prawidłowość: im jaśniejsza gwiazda typu cefeida, tym dłuższy jej okres pulsacji. Odkrycie to dało astronomom „świecę standardową” — mierząc okres gwiazdy, można było wyliczyć jej rzeczywistą jasność, a stąd odległość. To na tej metodzie oparł się później Hubble, mierząc skalę wszechświata.

Jak idee się łączą: Metoda cefeid Leavitt dała astronomom miarę odległości, dzięki której Hubble wykazał rozszerzanie się wszechświata.
Jak mierzyć odległości kosmiczne za pomocą cefeid.
Dało astronomom „świecę standardową” — podstawę pomiaru wszechświata.
M.in. Hubble.