
Max Planck (1858–1947) to niemiecki fizyk, twórca teorii kwantów i jeden z ojców fizyki współczesnej. W 1918 roku otrzymał Nagrodę Nobla z fizyki.
Badając promieniowanie rozgrzanych ciał, natrafił na problem, którego nie dało się wyjaśnić dotychczasową fizyką. Rozwiązał go w 1900 roku śmiałym założeniem: energia nie jest emitowana w sposób ciągły, lecz w maleńkich, niepodzielnych porcjach — kwantach.
Wprowadził przy tym fundamentalną wielkość, dziś zwaną stałą Plancka. Sam początkowo traktował swoje założenie ostrożnie, ale okazało się ono początkiem rewolucji — z niej wyrosła cała fizyka kwantowa, rozwijana potem przez Einsteina i Bohra.
Jego życie naznaczyły tragedie osobiste, m.in. strata syna zamordowanego przez nazistów. Pozostał autorytetem moralnym niemieckiej nauki; na jego cześć nazwano czołowe niemieckie instytuty badawcze.
Jak idee się łączą: Hipoteza kwantów Plancka zapoczątkowała fizykę kwantową, rozwiniętą potem przez Einsteina i Bohra.
Niemieckim fizykiem, twórcą teorii kwantów.
Najmniejsza, niepodzielna porcja energii.
Stała Plancka opisująca wielkość kwantu.