Władysław Reymont (1867–1925) to polski powieściopisarz okresu Młodej Polski, jeden z pięciu polskich laureatów literackiej Nagrody Nobla. Jego droga do sławy była nietypowa — nie miał wyższego wykształcenia i imał się najrozmaitszych zajęć, od aktora wędrownego po robotnika kolejowego.
Dziełem jego życia są „Chłopi” — monumentalna epopeja o polskiej wsi. Reymont ukazał w niej życie mieszkańców wsi Lipce w rytmie czterech pór roku, tworząc bogaty, plastyczny obraz oparty na obyczajach, pracy i namiętnościach. Powieść wyróżnia niezwykły język, łączący gwarę ludową z poetycką stylizacją.
Wcześniej napisał głośną „Ziemię obiecaną” — powieść o bezwzględnym świecie przemysłowej Łodzi, gdzie trzej przyjaciele budują fabrykę, nie cofając się przed niczym. Reymont był bystrym obserwatorem przemian społecznych swojej epoki.
W 1924 roku otrzymał Nagrodę Nobla za „Chłopów”, wyprzedzając tak znane nazwiska jak Tomasz Mann. Zmarł rok później. Pozostaje jednym z największych polskich epików i mistrzów realistycznej powieści.
Autor „Chłopów” — monumentalnej epopei o polskiej wsi w rytmie czterech pór roku — oraz „Ziemi obiecanej”. Jeden z pięciu polskich laureatów literackiej Nagrody Nobla (1924) i mistrz realistycznej powieści Młodej Polski.
Polskim powieściopisarzem Młodej Polski, laureatem Nagrody Nobla, autorem „Chłopów”.
Za powieść „Chłopi” — epicki obraz polskiej wsi (1924).
„Ziemia obiecana”, powieść o przemysłowej Łodzi.