
Potop szwedzki i powstanie Chmielnickiego; abdykacja w 1668 r.
Jan II Kazimierz Waza (panował 1648–1668) to ostatni władca z dynastii Wazów, którego panowanie stało się pasmem najcięższych klęsk w dziejach Rzeczypospolitej. Zanim objął tron, był jezuitą, a nawet kardynałem — jedyny taki przypadek wśród polskich królów.
Objął władzę w 1648 roku, dokładnie w chwili wybuchu wielkiego powstania Chmielnickiego na Ukrainie, które zapoczątkowało lata wojen i wewnętrznego rozkładu państwa. Zmagania z Kozakami (m.in. bitwa pod Beresteczkiem 1651) osłabiły kraj i otworzyły drogę kolejnym najazdom.
Największą katastrofą był potop szwedzki (1655–1660) — najazd, w wyniku którego Szwedzi zajęli niemal całe państwo. Obrona Jasnej Góry i mobilizacja społeczeństwa odwróciły losy wojny, zakończonej pokojem w Oliwie (1660), lecz kraj wyszedł z niej zrujnowany i wyludniony. Toczyły się też wojny z Rosją, zakończone rozejmem w Andruszowie (1667) i utratą lewobrzeżnej Ukrainy z Kijowem.
Jan Kazimierz próbował reform ustroju (m.in. elekcji króla za jego życia), lecz napotkał opór szlachty. Za jego panowania po raz pierwszy zerwano sejm przy użyciu liberum veto (1652), doszło też do rokoszu Lubomirskiego. To ostrzegawcze sygnały postępującego kryzysu Rzeczypospolitej.
Zniechęcony klęskami i bezsilnością, w 1668 roku Jan Kazimierz abdykował — w mowie pożegnalnej trafnie przewidując przyszły upadek i rozbiór państwa. Wyjechał do Francji, gdzie zmarł. Pozostał w pamięci jako władca tragicznego, „potopowego” czasu.
Europejskie koneksje: Po matce Habsburg, żona z francuskiego rodu Gonzagów. Zanim został królem, był jezuitą i kardynałem — jedyny taki przypadek w poczcie.
Obszar: Rzeczpospolita Obojga Narodów — w jego czasach kurcząca się i pustoszona; utrata lewobrzeżnej Ukrainy z Kijowem na rzecz Rosji (1667).
Potop szwedzki i wojny z Kozakami oraz Rosją wyniszczyły kraj i zmniejszyły jego terytorium.
Zmiany granic: Utrata lewobrzeżnej Ukrainy i Kijowa Rosji (rozejm andruszowski 1667). Ogromne zniszczenia potopu szwedzkiego.
„Moskwa oderwie ziemie ruskie, Brandenburgia sięgnie po Wielkopolskę, a dom austriacki po Kraków…"
Najazd Szwecji na Polskę (1655–1660), w wyniku którego zajęto niemal cały kraj; przełomem była obrona Jasnej Góry.
Ostatnim królem z dynastii Wazów, którego panowanie to pasmo klęsk (Chmielnicki, potop, wojny z Rosją).
Zniechęcony klęskami i oporem szlachty wobec reform, ustąpił w 1668 r., przewidując upadek państwa.
W 1652 r. po raz pierwszy użyto liberum veto.