Fale elektromagnetyczne
Eksperymenty do samodzielnego uruchomienia.
Widmo fal elektromagnetycznych
Fale EM (radio→mikro→IR→widzialne→UV→X→γ) różnią się długością fali. c=λf, E=hf — im krótsza λ, tym wyższa energia. Wszystkie w próżni mają prędkość c.
Struktura fali EM — pola E i B
W fali EM pola elektryczne E i magnetyczne B są wzajemnie prostopadłe i prostopadłe do kierunku ruchu (fala poprzeczna), drgają w zgodnej fazie, a E/B = c.
Obwód drgający LC — emisja fal
W obwodzie LC energia przelewa się między cewką a kondensatorem z częstotliwością f=1/(2π√(LC)). Podłączona antena emituje falę EM. Mniejsze L·C → wyższa częstotliwość.
Energia fotonu — barwa a energia
E=hf=hc/λ; krótsza fala niesie większą energię.
Prędkość fal EM w ośrodku — załamanie
v=c/n; światło w ośrodku porusza się wolniej niż w próżni.
Nobel 1901 — Röntgen
Promienie X — odkrycie Röntgena
Promienie X przenikają tkanki miękkie, ale są pochłaniane przez gęste kości i metal (Nobel fizyka 1901).