
Obserwacje teleskopowe nieba i podstawy mechaniki.
Galileusz (Galileo Galilei, 1564–1642) to włoski astronom, fizyk i matematyk, nazywany „ojcem nauki nowożytnej”. Jako jeden z pierwszych oparł badanie przyrody na eksperymencie i pomiarze, a nie na autorytecie dawnych filozofów.
W 1609 roku udoskonalił lunetę i skierował ją w niebo. Odkrył cztery księżyce Jowisza, góry i kratery na Księżycu, fazy Wenus oraz plamy na Słońcu. Obserwacje te przemawiały za heliocentrycznym modelem Kopernika, w którym to Ziemia krąży wokół Słońca.
W fizyce badał ruch ciał: wykazał, że wszystkie ciała spadają jednakowo szybko niezależnie od masy, opisał ruch jednostajnie przyspieszony i sformułował zasadę bezwładności. Te odkrycia stały się fundamentem, na którym Newton zbudował później swoją mechanikę.
Za obronę heliocentryzmu popadł w konflikt z Kościołem. W 1633 roku inkwizycja zmusiła go do odwołania poglądów; tradycja każe mu wtedy mruknąć „a jednak się porusza”. Resztę życia spędził w areszcie domowym. Dopiero po wiekach Kościół oficjalnie go zrehabilitował.
Jak idee się łączą: Galileusz oparł naukę na eksperymencie; jego prawa ruchu i zasada bezwładności stały się fundamentem mechaniki Newtona.
Włoskim astronomem i fizykiem, ojcem nowożytnej nauki.
Góry na Księżycu, fazy Wenus i księżyce Jowisza.
Za obronę teorii heliocentrycznej Kopernika.