
Filozofia krytyczna — granice ludzkiego poznania.
Immanuel Kant (1724–1804) to niemiecki filozof, jeden z najważniejszych myślicieli oświecenia i całej filozofii nowożytnej. Całe życie spędził w rodzinnym Królewcu, prowadząc niezwykle uporządkowany tryb dnia.
W przełomowym dziele „Krytyka czystego rozumu” zbadał granice ludzkiego poznania. Pogodził spór między racjonalistami a empirystami, pokazując, że umysł nie tylko odbiera świat, ale też czynnie go porządkuje. Sam nazwał to „przewrotem kopernikańskim” w filozofii.
W etyce sformułował imperatyw kategoryczny — zasadę, by postępować tylko według takich reguł, które chcielibyśmy widzieć jako prawo powszechne. Swoją filozofię streszczał w pytaniach: co mogę wiedzieć? co powinienem czynić? na co mogę mieć nadzieję?
Jego myśl wyznaczyła kierunek dla całej późniejszej filozofii europejskiej — od idealizmu niemieckiego po współczesną etykę. Uchodzi za jednego z najbardziej wpływowych filozofów w historii.
Jak idee się łączą: Kant pogodził racjonalizm z empiryzmem i sformułował imperatyw kategoryczny — wyznaczył kierunek całej późniejszej filozofii europejskiej.
Niemieckim filozofem oświecenia, twórcą filozofii krytycznej i etyki obowiązku.
Naczelna zasada etyki Kanta: postępuj wedle reguły, którą chciałbyś uczynić prawem powszechnym.
Dziełem, w którym Kant zbadał granice i warunki ludzkiego poznania.